Seyrim de seyahatim de kendimedir
Her gece yumulur gözlerim
Akşam karası
Peşimde hem karınca hem karga
Ve binlerce duyarga
Sözden saklanmışım sır tarlalarına

Korku, ümidin kollarında
Ümit, korkunun alnında
Secde ediyorum ikisi arasından toprağa

Neden buradayım, bilmiyorum
Bu hayvanlar
Bu ceviz ağacı
Ve herkes her şeyin farkında
Sen de, rüyaların da
Sevmiyorum diyemem ama
Göz kapaklarım düş denizi
Uykularım kilitsiz
Onlar uyuyor, ben
sessiz ve hareketsiz

Vakit tamam
Allah’ım!
Nerede müezzini içimizdeki zamanın
Nerede beklenen kurtuluş sesleri
Açayım gözlerimi şu hayal sahnesinden
Yıkayım ve hatta unutayım
Karanlık dehlizlerini rüyalarımın
Sonra şafak söksün
Babamla çay demleyip
Oturalım rahmanın sofrasına
Çıkayım karanlıktan
“Hayye ale’l – felah”
Çınlasın odamda
“İllallah” uzasın uzadıkça

Firdevs Kevser Alagöz